Zoeken

Op de enkels

Categorie

Vers van de Pers

Yes! Een nieuwe coach? Een wonderbaarlijke transfer? Je leest hier a la minute onze ongezouten mening.

Nabeschouwing: het was echt een drama

We kijken toch maar even terug. Even terug op die werkelijk dramatische wedstrijd tegen Turkije. Door twee dramatische doelpunten eindigde de wedstrijd Nederland – Turkije in 1-1. Wat moeten we er eigenlijk nog voor woorden aan vuil maken?

Burak Yilmaz. Hij was het, die via Bruno Martins Indi de 0-1 binnenpegelde. Maar hoe gênant zag de Nederlandse defensie eruit. Een Sneijder die zich in de hoek van het veld heel makkelijk voorbij laat spelen. Maar goed wat doet een Sneijder daar? Waar was Blind? Nou, die stond rustig op een afstandje toe te kijken. Naar hoe vervolgens de Vrij en van der Wiel ‘verdedigden’. Verbijsterend. Hoe zal zo’n Van Beek op de bank thuis hebben toegekeken? Misschien wel met een brede glimlach. Het zou mij niets verbazen. En terecht overigens.

Dan moet Nederland na rust. Maar dat besef was er nog niet helemaal. Dat besef is er volgens mij helemaal nooit geweest. Narsingh die met praktisch leeg doel een balletje naast pist. Man, neem toch rustig de tijd. En toen kwam Bassie Dost erin. De stormram. Alles zou goed komen. Kwam het natuurlijk niet.

We speelden in ieder geval gelijk. Een doelpunt van Klaas Jan Huntelaar, want die kreeg hem uiteindelijk op z’n naam. Maar het was natuurlijk een schot van Sneijder. Het feit dat iedereen het na de wedstrijd over Yolanthe en haar kind had zegt genoeg. Het was echt een drama.

Advertenties

Van Ligue 2 in 2012 naar CL in 2015

In 2004 kende de Champions League een finale die nu nooit meer denkbaar zou zijn. AS Monaco trad in het Duitse Arena AufSchalke in Gelsenkirchen aan tegen FC Porto. De Franse ploeg, onder leiding van Didier Deschamps, kende enkele geweldige spelers. Gaël Givet, Patrice Evra, Ludovic Giuly en Fernando Morientes, terwijl ‘talent’ Emmanuel Adebayor 90 minuten op de bank zat.

Tegen de Portugezen hadden ze de hele wedstrijd lang niks te vertellen. De heren van José Mourinho maakten met een 0-3-overwinning gehakt van de Monegasken. Maar er stond een elftal, een goed elftal. Het had in de groepsfase 8-3 gewonnen van Deportivo de la Coruña, in de kwartfinale was het Real Madrid de baas en in de halve finale werd Chelsea verslagen.

Daarna zakte het weg. Ver weg. Waar het tussen 2006 en 2010 nog om plekken in de middenmoot van de ranglijst ging, was 2011 voor Monaco een dramatisch jaar. Een tijd lang stonden ze vlak boven de degradatiestreep, maar op de laatste dag kwam het daar alsnog onder. Op speeldag 38 kon zelfs nummer 10 Toulouse nog degraderen. Als Monaco in het eigen Stade Louis II zou winnen van Olympique Lyon, zou het in de Ligue 1 blijven. Het mocht niet zo zijn.

Het ging steeds verder bergafwaarts. Het was het seizoen 2011/2012 en Monaco stond wéér in een diep dal, ver onder de veilige plaatsen. Dimitri Rybolovlev had aan het begin van het seizoen al interesse getoond, maar dat aanbod was afgeslagen. Monaco zou het wel redden. Toen bleek dat de club graag in de buurt van de degradatiestreep bleef, werd de hulp van de rijke Rus toch maar ingeschakeld.

Rybolovlev haalde meteen Nacer Barazite (ja, die van Utrecht) en Nabil Dirar. De club eindigde als achtste en kon zonder zorgen weer een jaar in de Ligue 2 voetballen. De Rus bleef aankopen doen, waaronder Lucas Ocampos voor 11,5 miljoen. Dat zorgde voor promotie naar de Ligue 1. Inmiddels is het 2013/2014.

Een promotieclub, die meteen aan het doorpakken is. Falcao, João Moutinho, James Rodriguez, Ricardo Carvalho, Sergio Romero, Jérémy Toulalan, Anthony Martial én Éric Abidal werden gehaald. Goedemorgen zeg. Het werkte: de club eindigde tweede met 80 punten, enkel achter miljoenenploeg Paris Saint-Germain. Dus mocht het Europa in.

Even alles op een rijtje. Het was 2010/2011, Monaco degradeerde. Een jaar later werd het achtste in Ligue 2. In 2012/2013 promoveerde de club weer naar Ligue 1. Nu anderhalf seizoen in de Ligue 1, en in de kwartfinale van de Champions League. Maak mij maar gek hoor. Met geld kan alles, al-les. Dat is nu wel bewezen.

Hoewel de kans enorm klein is dat het gebeurd, 11 jaar later kan Monaco weer Porto treffen in de finale van de Champions League. Vorige week won Porto namelijk 4-0 van Basel, gisteren won Monaco op uitdoelpunten (1-3 in Londen, 0-2 in eigen huis) van Arsenal. Elf jaar, ondertussen degradeerde het en kocht het een miljoenenelftal. Het kan verkeren.

“Uithuilen en weer doorgaan”

Vorige week kwam ‘ineens’ naar buiten dat FC Twente drie punten in mindering zou krijgen. En jawel hoor, als je nu op teletekstpagina 819 kijkt, staat er keurig -3. De financiële situatie riep eerder al vragen op, maar werd door aftredend voorzitter Munsterman op TV bij VI afgedaan als ‘het is allemaal heel makkelijk, maar men doet er alleen heel ingewikkeld over.’ Ja Joop, wij doen moeilijk. Maar als later drie punten worden afgetrokken, is dat toch bijzonder pijnlijk. Fardau Wagenaar, als sportverslaggever actief bij de Twentse krant Tubantia, laat haar licht schijnen over haar specialisme: FC Twente.

Prachtig was het beeld. Het beeld van elk viaduct bepakt met Twente fans, de snelweg was een prachtige zegetocht richting Enschede en dan Enschede zelf. Prachtig. Joop had met zijn club in 2010 eindelijk het kampioenschap binnen. Maar toen ging het mis. “Iedereen verwacht na een landstitel meer en beter. Als het één keer kan, waarom dan niet nog een keer? Op dat moment hadden de leiders eigenlijk moeten zeggen: stop, tot hier en niet verder. Tegen alle wensen en dromen in”, aldus Fardau. Maar dat gebeurde dus niet. “In plaats daarvan zijn ze alleen maar groter gaan denken en leek het alsof Twente in het paradijs verkeerde, dat terwijl de rest van het land in crisis verkeerde”, vervolgt ze.

En toen, vijf jaar later, kwamen die inmiddels al veelbesproken drie punten aftrek. Daar is Fardau stellig over: “Je raakt een club in het sportieve hart als je punten aftrekt. Blijkbaar was de sanctie noodzakelijk. Niemand kan nu meer voor de problemen wegduiken en dat is goed, want wanneer waren de problemen anders aan het licht gekomen? Dit raakt iedereen, iedereen is wakker.’’

En dan de trainer. Alfred Schreuder. De trainer waar je een Boeing 747 op het voorhoofd kan laten landen. Maar dat terzijde. Hij staat onder druk, maar hij heeft een contract voor, jawel, vier seizoenen met een salaris van, jawel, acht ton. Dus de laan uit sturen, lijkt geen optie. Fardau: “Ik weet niet of het publiek Schreuder nog zal pruimen. Het klikt niet tussen hem en de supporters. Maar de clubleiding staat volledig achter hem, dus ik ben vooral benieuwd wat er gaat gebeuren, wat de sentimenten de komende weken zullen zijn. Zijn selectie is jong en niet stabiel en ergens is hij natuurlijk zelf ook verantwoordelijk voor de samenstelling van de groep. Maar het klopt, zijn contract loopt nog lang door, dus het is te hopen dat hij het waar kan maken.’’

Door al deze bestuurlijke dwalingen zou je bijna vergeten dat het sportief gezien met Twente ook helemaal niet voor de wind gaat. Het meest typerende was de wedstrijd tegen Willem II afgelopen weekend: “Heel vervelend dat Twente-huurling Cabral twee keer scoort voor Willem II, die jongen verdient veel geld bij Twente, maar heeft nooit wat voor de club betekend. Bovendien had hij al drie jaar niet gescoord en dan notabene nu… bijzonder irritant.”

Maar goed, wat moet er nu gebeuren? Voor Fardau is het duidelijk: “Uithuilen en weer doorgaan. Afkicken van grote dromen en weer normaal doen. Geen arrogantie, maar warmte. Geen afstand meer, maar contact maken. Geen porseleinen poppetjes kweken, maar kerels.  En heel veel bezuinigen en dan met gezond verstand bouwen aan de toekomst.’’

Wanbeleid heeft Parma kapot gemaakt

Jarenlang heeft de ex-voorzitter van Parma geld in de club gepompt wat er niet was. Tomasso Ghirardi nam vlak voor de winterstop afscheid van Parma, toen duidelijk werd dat de Italiaanse club 200 miljoen euro schuld had. De club werd overgenomen door Albanezen, die het weer doorverkochten voor één euro. Wat is er aan de hand bij de Ducali? Ik sprak met Reon Boeringa, VI-redacteur en liefhebber van het Italiaanse voetbal.

Parma werd door de UEFA deze zomer geweerd uit de Europa League. De kas was namelijk niet op orde. Wel deed het mee aan de Serie A. Nu de Italiaanse bond daarop terug kijkt, zal het daar wel spijt van hebben. De FIGC, zoals de bond afgekort heet, werkt namelijk met een licentiesysteem. Die gaat ongeveer hetzelfde in zijn werk als de Nederlandse. Als de FIGC daar goed naar had gekeken, had Parma nooit mee kunnen doen aan de competitie.

1.000 euro voor een spits

Tomasso Ghirardi liet Parma halverwege december met een enorme schuld in de steek. Jarenlang werden er namelijk spelers gehaald die de club eigenlijk niet kon betalen. De club werd overgenomen door wat Albanezen, onder leiding van Rezart Taçi. “Zij worden beschuldigd van faillissementsfraude”, zegt Reon. “Dat lijkt in de theorie zo, dus daar wordt nu onderzoek naar gedaan.”

“Ik zeg niet dat het zo is, maar het lijkt erop dat Taçi gewoon spelers wilde verkopen om het geld in eigen zak te steken.” Een voorbeeld daarvan is Nicola Pozzi, die voor 1.000 euro naar Chievo Verona ging. Pozzi zal het vast niet erg gevonden hebben om naar Chievo te gaan, bij Parma kreeg de spits sinds juni geen rooie cent meer. En niet alleen Pozzi is de dupe van de schulden, de hele selectie heeft sinds de zomer geen salaris meer gehad.

“Dat klopt. Het klinkt raar, maar in Zuid-Europa is het niet vreemd om een paar maanden geen salaris te krijgen. In de Serie B is dat eigenlijk gebruikelijk. Soms krijg je drie maanden niks, en dan weer salaris van drie maanden. Het is dus ook niet heel raar dat de spelers van Parma niet eerder aan de bel trokken.”

In januari is er meer dan een volledig elftal verkocht. Misschien om de kortlopende schulden van 25 miljoen euro te dekken, misschien om de rekening van Taçi te sponsoren. Het wordt nog merkwaardiger: Antonio Nocerino (Milan), Silvestre Varela (FC Porto) en Cristian Rodriguez (Atletico Madrid) werden allemaal gehuurd. Best grote namen voor een club in nood.

Parma voor één euro

De winterse transferperiode was afgelopen, dus zette Taçi de nummer laatst van de Serie A weer te koop. Ophaalprijs: €1. “Giampietro Manenti kwam aan het roer. Een naam waarvan de voetbalwereld nog nooit gehoord had. Terecht. De nieuwe voorzitter heeft zelf schulden en betaalt zijn openstaande boetes niet. Hij zegt dat hij een dikke rekening in Slovenië heeft, maar dat het lastig is om dat geld naar Italië te krijgen. Slovenië hoort ook gewoon bij de Europese Unie, dus dat lijkt me onwaarschijnlijk.”

Inmiddels zijn er al twee wedstrijden afgelast. De thuiswedstrijd tegen Udinese ging niet door omdat de club geen stewards en elektriciteit kon betalen. Vervolgens werd de uitwedstrijd tegen Genoa ook afgelast, omdat de spelers in staking gingen. Eerder dreigden de spelers al om te vertrekken, als hun salaris niet betaald werd. “Dat konden enkele spelers wel doen, omdat die ergens anders aan de bak zouden komen. Als de wissels zouden vertrekken, zouden ze een half jaar niet aan de bak komen. Dan kan je beter blijven trainen en hopen dat je nog minuten kan maken.”

Zondag speelt de club tegen Atalanta Bergamo, waar Urby Emanuelson onder contract staat. “Als er vandaag of morgen duidelijk wordt dat Parma niet kan aantreden tegen Atalanta, haalt de bond ze misschien wel uit de competitie. Met een club die niet voetbalt kunnen ze namelijk niks.”

Een potje van de Serie A

“Het beste scenario is dat Parma dit seizoen uitspeelt. Ze staan zover achter dat de kans groot is dat ze degraderen. Ze kunnen dit seizoen in de Serie A blijven als alle clubs een potje maken voor Parma. Daarvan moeten ze dan elektriciteit en de velden betalen. Volgend seizoen zullen ze dan in de Serie B verder kunnen voetballen. Die kans is echter niet heel groot.”

“Het rampscenario voor Parma is dat de rechter op 19 maart de club failliet verklaard. Als dat gebeurt wordt de club uit de competitie gehaald door de bond en teruggezet naar de Serie D, het hoogste amateurniveau. Als ze zover terugzakken, zien we ze misschien niet meer terug. Fiorentina lukte het wel, die werden ook teruggezakt. Na een jaar of tien draaien ze nu weer in de middenmoot van de Serie A mee. Het kan dus wel.”

Om het maar even af te sluiten. Parma heeft er onwijs potje van gemaakt. Voorzitters hebben het verpest, spelers stappen terecht op. Antonio Cassano en Felipe zijn in de winter al weggegaan. Het is nu voor Parma hopen dat de clubs uit de Serie A een potje maken voor de club, anders zijn ze nergens meer.

Back on track: Eljero Elia

De brilstand stond nog op het scorebord. Elf juli 2010, Johannesburg. Oranje tegen donkerblauw in Sokkerstad. Na 71 minuten gaat de grootste bikkel van die elf Oranjespelers van het veld. Nummer 7 verlaat het veld, nummer 17 komt erin. Dirk Kuyt voor Eljero Elia. Het was voor hem – ondanks het verlies – de beste beloning voor zijn seizoen. Na een geweldig seizoen bij Hamburger SV, destijds nog goed draaiende, was dit de kers op zijn taart.

U moet voor de gein op YouTube eens het volgende intikken: ‘Elia Nederland Denemarken’. Schitterende passeerbewegingen, gevaar, acties. Precies waar Elia voor stond. Dat was ik even vergeten. Na het WK ging het namelijk bergafwaarts met de buitenspeler.  De passeerbewegingen werden over het hoofd gezien door de trainer. Toch kwam Juventus op bezoek in Duitsland, om Elia eens te bekijken. Vier wedstrijden speelde Elia nog in 2011/2012 voor HSV, toen trok hij naar Turijn.

In Turijn speelde de inmiddels 28-jarige vleugelaanvaller ook maar vier wedstrijden. Na een seizoen besloot hij terug te gaan naar Duitsland, waar de speelstijl op de Nederlandse lijkt. Niet meer voor HSV, maar nu bij Werder Bremen. Het groen van Werder droeg Elia tweeënhalf jaar, terwijl de Duitse ploeg in die tijd op een veertiende en twaalfde plek eindigde. ‘Elia werd daar verkeerd gebruikt’, vindt Ronald Koeman.

Koeman was Elia’s verlossende engel. Hij haalde Elia naar Southampton. Niet de Elia anno 2014, maar de Elia anno 2010. De Elia van het WK. De brutale vleugelspeler die zijn tegenstander opzoekt. Die voor gevaar zorgt en verdedigers laat zweten. Want Koeman geloofde nog in Elia. Koeman wel. ‘Als enige’, zegt de 28-voudige international tegen VI. In zijn tweede wedstrijd, tegen Newcastle United, scoorde Elia meteen. De vleugelspeler, die directe tegenstander Daryl Janmaat helemaal zoek speelde, rende na zijn doelpunt meteen naar zijn trainer toe: ‘Ik wilde hem bedanken, dat hij aan mij heeft gedacht en dat hij mij de kans heeft gegeven om voor Southampton te spelen.’

Gisteren zagen we het gevaar waar we Elia van kennen weer. Tegen Crystal Palace, waar Southampton lastig uit de startblokken kwam, was Elia toch gevaarlijk. Na bijna 40 minuten kreeg de nummer 22 van the Saints een goede kans op de 1-0. Uit de draai schoot de ex-ADO’er gevaarlijk in de korte hoek. De keeper zag het schot niet aankomen en kon de bal niet klemmen. De rebound bleef onbenut. In de 82ste minuut zorgde Sadio Mané alsnog voor het verlossende doelpunt: 1-0.

Elia is terug. Back on track. Bij Southampton zien we de échte Elia.

Clubmensen als laatste zet naar succes

Vandaag werd dan eindelijk bekend wat zo’n beetje heel de wereld al had voorspeld en dus zag aankomen. Fred Rutten en Feyenoord gaan aan het eind van het seizoen uit elkaar. Heerlijke werksfeer moet dat voor de nu worstelende Rotterdammers opleveren. Maar goed, dat is een andere discussie. Wat natuurlijk interessanter is: Wie moet deze mediagenieke man opvolgen? Oké, zonder Fred te pesten, want een verfijnd tacticus is het wel, wie nu?

De oplossing, de nieuwe man, moet nu komen vanuit de club of in ieder geval vanuit de cultuur. Iemand die begrijpt wat er moet gebeuren. Koeman was een uitzondering. Koeman kan overal werken. Van FC Den Bosch tot aan Real Madrid. Koeman krijgt het overal wel aan de praat. Bij Feyenoord wordt meer gevraagd dan het tactisch neerzetten en coachen van de club. Je moet op een houtje kunnen bijten. Tevreden kunnen zijn met iemand als Kazim in plaats van Bas Dost. Man, man, man wat een blunder van Feyenoord.

Alleen iemand vanuit de clubcultuur verstaat deze kunst. Onvoorwaardelijke clubliefde is hier een belangrijk ingrediënt voor. Misschien wel de belangrijkste. Je moet jezelf compleet willen wegcijferen voor de club. Geen eisen hebben, amen roepen en er tweehonderd procent voor gaan. Volle bak. Fred had wel eisen en moet nu zelfs uitkijken dat hij niet voortijdig de laan uitgeknikkerd wordt.

Namen. Ja, kom dan maar met namen ook, ik hoor het u denken. Jean-Paul van Gastel en Giovanni van Bronckhorst. Gedoodverfd. Wat mij betreft samen. Waarom niet? Mannen die nu als assistenten van Fred al elke dag met de groep bezig zijn. Mannen die nota bene vanaf het begin van het tijdperk Koeman al als assistenten elke dag met de groep bezig zijn. Als er twee mensen zijn die nu inmiddels toch wel de capaciteiten hebben opgebouwd om dit Feyenoord naar broodnodig succes te leiden, dan zijn het Jean-Paul en Giovanni wel. Daar komt bij dat Gio als trainer nauw betrokken is bij het tweede elftal en dus dondersgoed weet wat er doorkomt naar het eerste.

Kijk nou even naar de andere twee clubs in de klassieke top drie. Bij de Ajax staat Frank voor de groep. Of dat een succes is, hoef ik hopelijk niet uit te leggen. En in Eindhoven maakt Philip Cocu zich op voor het kampioenschap. Dit zijn nou typisch mensen die weten wat zich afspeelt in de club, exact weten wat er gevraagd wordt en dat beantwoorden met successen.

En dat is precies wat Feyenoord nu nog mist. Het elftal staat er ieder jaar op één of andere manier toch wel weer, de steun van de supporters is onvoorwaardelijk en de uitstraling is fantastisch. Dat zit dus allemaal goed. De laatste zet in de goede richting is nu besteed aan Jean-Paul en Giovanni. Clubmensen, die gaan zorgen voor grote succes. Hele grote.

De groeperingen van Caesar zijn terug

We gaan terug naar vóór de geboorte van Christus. De Romeinse senaat had net zijn rekruten richting Nederland gestuurd. Het volk dat destijds op onze grond leefde had vrij weinig te vertellen tegen de Romeinen. Op sandalen, beschut met schilden en rode kledij werd het grondgebied wat nu Nederland heet bezet door Rooms tuig. In een testudo, a la de schildpadformatie, kwamen de rode schildpadden aangelopen. Georganiseerd, overtuigend en vernederend.

Precies hoe de Romeinen zich nu voelen. Hun Rome is overklast en vernederd door een groep Nederlands tuig. Een paar Feyenoordfans die hún fontein vernielde en hun plein naar de pleuris hielp. Zeker niet alle Feyenoorders hoor, laat dat duidelijk zijn. Zoals hier ook te lezen is, was het slechts een klein deel.

De Romeinen zijn in hun hartje geraakt. Zoals de Amerikanen van Amerika houden, houden de Romeinen van Rome. Na de Barbaarse actie, zoals La Gazzetta dello Sport de supporters noemde, is de Julius Caesar in de Romeinen losgekomen. Eeuwen lang wisten de Romeinen hun Caesargevoel in toon te houden, maar nu is het klaar. Rome is vernield, dus Rotterdam zal het ook voelen. De Euromast zal echt niet omlaag worden gehaald, de Erasmusbrug zal echt nog wel toegankelijk zijn, maar Rotterdam blijft niet heel. Als het aan de testudo van 2015 ligt.

De schildpadformatie, die wederom in het rood zal komen, zal tegengehouden moeten worden door het Nederlandse blauw. De ME, de politie zal proberen de troepen van Caesar in de duim te houden. Met z’n alle worden ze naar de Oude Haven gestuurd. Vervolgens moet de harde kern van AS Roma met z’n alle de bus in. Ook gaat de Kuip eerder open voor de soldaten. Rotterdam beeft. De café’s sluiten, alle deuren gaan dicht. Er komen extra prullenbakken, extra wc’s. Alleen maar om te voorkomen dat de Oude Haven wordt vervuild met pis en bier.

Terecht hoor. Ik geef Rotterdam, de politie en Feyenoord groot gelijk. Je moet je stad beschermen, want voorkomen is beter dan genezen. Ik ben wel benieuwd, het leger dat Rome hierheen stuurt. En naar het blauwe leger dat Rotterdam stuurt. Een veldslag van jewelste. Buiten het veld. Die op het veld, komt een paar uur later pas.

Wederom een veldslag van jewelste. Na de 1-1 in Rome is het aan Feyenoord de taak de nul te houden. Een lastige taak, tegenover Victor Ibarbo, Gervinho, Seydou Doumbia of Francesco Totti. Het AD zag Elvis Manu als ‘geheim wapen’, vanwege zijn snelheid. Ik kan niks ontkennen, Manu heeft de snelheid van een poema. Maar Ibarbo, Gervinho en Doumbia ook. Spanning, sensatie. Die spanning begint voor Rotterdam ’s middags al en houdt waarschijnlijk niet op na 90 minuten voetbal.

De superheld van de Engelse voetbalvelden

Bij sommige spelers wil het een wedstrijd ineens geweldig lopen. Bij andere spelers wil het een aantal wedstrijden ineens geweldig lopen. En zo heb je ook de spelers waar het ineens een seizoenshelft en uiteindelijk heel het seizoen waanzinnig gaat. Vorig jaar hadden we in Engeland zo’n speler: Adam Lallana. De speler die net zo flamboyant speelde als zijn achternaam. Een typisch voorbeeld van een eenjaars-vlieg, want dit jaar raakt hij in het shirt van Liverpool zelden een bal goed. Ook dit jaar is er weer zo’n speler. Of toch niet? Is dit een mannetje dat het niveau de komende seizoenen wél kan vasthouden? Ik heb het over Harry Kane.

De man, die over een echte originele Britse naam beschikt, voetbalt al zijn hele carrière bij Spurs. Nouja, hij staat zijn hele carrière onder contract bij de Noord-Londenaren. Hij is diverse keren verhuurd, voordat wij hem echt leerde kennen. Hij heeft er dit seizoen in de Engelse competitie al 14 inleggen. Maar drie minder dan wereldspitsen en koplopers Costa en Agüero. Hij is de clubtopscorer van Tottenham Hotspur, maar of dat nou zo’n een kunst is, weet ik niet. Zijn ‘concurrenten’ Eriksen en Chadli liggen een straatlengte achter. Laten we eerlijk zijn, dat Spurs is ook eigenlijk niet om aan te zien.

Maar juist heerlijke spelers als Kane, en Christian natuurlijk ook, maken Spurs juist weer wel heerlijk om naar te kijken. Harry, inmiddels omgedoopt tot HurriKane, besliste deze maand in zijn eentje de Noord-Londense derby tegen Arsenal en ook afgelopen weekend redde hij weer een punt voor de Spurs. Zomaar een greep uit de wonderen daden van wie eigenlijk een superheld is. Met zo’n knullige naam en zulke daden, dan ben je met recht een superheld.

Toch ben ik bang dat ook dit weer een eenjaars-vlieg wordt. Een spelertje die van de zomer naar een Britste topclub verhuist en af en toe minuten mag maken: “Ohja, die hebben we ook nog.” Het zou zonde zijn, eeuwig zonde. Hij is typisch zo’n ‘altijd op de goede plek-speler’. Zo’n seizoen zit er wel eens tussen. Maar volgend seizoen niet. Ben ik bang.

Natuurlijk hoop ik dat niet. Laten daar geen misverstanden over bestaan. Iemand als Harry Kane is een genot voor het voetbal. Een kroniek. Iemand die bewijst dat het kan, voetballer worden. Helemaal geen bijzondere speler, maar toch ook weer wel. Het is een speler die echt een prijs verdiend, maar hoe? Beter dan Spurs wordt het niet voor hem, maar Spurs gaat ook nooit prijzen pakken. Een lastig dilemma voor deze Brit in hart en nieren. Maar Harry als je dit leest, en je natuurlijk ergens een ver Nederlands familielid hebt die dit kan vertalen voor je, blijf bij Spurs. Alleen dan blijf je die superheld, waarvan ik en de rest van de voetbalwereld intens van geniet.

Van Totti en Hulk naar Kucharczyk

Donderdag is het weer tijd voor het afdankertje van de Champions League. De Europa League, vertegenwoordigt door de traditionele top drie van Nederland. Hoe het tij gekeerd heeft. We kunnen treuren en huilen voor onze clubjes in de Europa Cup II, maar de tegenstanders zijn eigenlijk helemaal niet de minste. En er is niet eens tijd om te huilen, we moeten onze clubjes aanmoedigen. Clubjes ja, nu blijkt dat de hekkensluiter van de Premier League rijker wordt dan de koploper van de Eredivisie.

Die aanmoedigingen kunnen ze wel gebruiken. Waar Ajax nog een reële kans heeft om te overleven tegen Legia Warschau, krijgen PSV en Feyenoord het een stuk moeilijker. De Eindhovenaren ontvangen in eigen huis Zenit St. Petersburg, met onder andere Hulk, Axel Witsel en Javi Garcia. De Rotterdammers krijgen het net zo zwaar in Rome, waar Francesco Totti, Gervinho en Daniele de Rossi de tegenstanders zijn.

Huilen met de pet op. Hoe gaan de Havenstedelingen en de Lampjes ooit winnen van twee topploegen? PSV heeft een aardig counterploegje tegen een stugge, Russische achterhoede. Dat moet op zich nog te doen zijn. Maar Feyenoord? Het elftal is iets minder dan dat van PSV, terwijl de tegenstander nog een klasse beter is dan Zenit. Een uitgebalanceerd elftal. Vier man sterk die achterin een blok beton vormen, drie creatieve middenvelders die zorgen voor steekpasses op de snelle Gervinho, Seydou Doumbia en Victor Ibarbo.

Hoe hard het ook klinkt, Feyenoord lijkt kansloos. PSV zal moeten hopen op een slechte Russische dag en een goede dag van Georginio Wijnaldum, Memphis Depay en Luuk de Jong. Ajax zal naar mijn verwachting wel doorgaan, ondanks de matige vorm waar ze momenteel in verkeren. En wat als Ajax, PSV en Feyenoord doorgaan? Dan staan Red Bull Salzburg, Napoli, Dynamo Kyiv, Tottenham Hotspur, Liverpool, Internazionale en Fiorentina nog te wachten. Succes in ieder geval, we zullen het nodig hebben.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑