Op 6 mei 2009, na afloop van de Champions League wedstrijd tegen FC Barcelona, roept Didier Drogba: ‘It’s a disgrace, it’s a f*cking disgrace!’ Chelsea heeft de Catalanen in deze tweede halve finale wedstrijd totaal van de mat geveegd. Na verschrikkelijk veel kansen en ongeveer vier niet gegeven penalty’s, die de Londense club wel hoort te krijgen, komt de bal in de 93ste minuut voor de voeten van Iniesta. Afijn, u kent het verhaal.

Of neem Manchester United – Bayern München uit het seizoen 2009/10. De eerste wedstrijd eindigt in 2-1. Als het op Old Trafford (2e wedstrijd) zestien minuten voor tijd 3-1 staat, jast Robben een ingestudeerde corner feilloos langs Van der Sar. Klaar, 3-2. Bayern gaat door ‘op basis van uitdoelpunten’.

In 1965 hielp de UEFA dit monster de wereld in. Al meer dan vijftig jaar hebben we moeten kijken naar teams die om tactische reden de boel achterin dichttimmeren. Krijgen ze een kwartier voor tijd toch een goal tegen? ‘Nu zijn de rollen omgedraaid’, ‘Alles of niets’ en ‘hopen dat ‘ie goed valt.’ Kom op jongens. Hoe hebben die hoge piefen de plank zo mis kunnen slaan? Dan praat ik over de bazen van vroeger, maar ook zeker van nu. De UEFA dacht er een paar jaar geleden aan om de regel af te schaffen, maar dat hebben ze niet doorgedrukt.

Voetbal is langzaam aan het veranderen in schaken en verdomme, wat snappen de Mourinho’s en de Simeone’s van deze wereld dat goed. We geven zulke coaches de kans om de sport kapot te maken. ‘Tja, je moet maar net van dat soort voetbal houden’, hoor je dan wel eens. Flikker toch op. Tactisch kan ik ze geen ongelijk geven, maar nog geen twee jaar terug werd Mourinho’s Chelsea gelyncht, omdat ze elke wedstrijd met elf man in hun eigen doel lagen te picknicken. Daar kan ik met mijn verstand niet bij.

Hierbij dus mijn oproep aan de UEFA om, het liefst nog met ingang van het nieuwe seizoen, de ‘away goal rule’ af te schaffen en voetbal weer te maken tot wat voetbal hoort te zijn. Want een regel zoals deze is een ‘f*cking disgrace!’

Advertenties