Waarom ze het doen, niemand weet het. Het lijkt mij wél een vrijwillige keuze en niet iets als een taakstraf. Toch oogt het wel zo. Het is een vrij ondankbare taak. Het roept echt een aantal vragen op. Zo zou ik bijvoorbeeld willen weten hoe zij een werkdag ervaren? Heeft echt niemand ze gedwongen? Zijn ze ook altijd het lulletje rozenwater op zaterdagavond in de bar? Deze vragen stelde ik mezelf begin deze week, toen ik zo’n twee kilometer lang achter Kevin Blom fietste.

Hij was die vrijdag nog scheidsrechter geweest in Den Haag. ADO – Twente. Dat is gelijk het bolwerk als het om professioneel scheidsrechterhaat gaat. Maar goed vol goede moed stapte Kevin vrijdagavond in zijn auto naar Den Haag. Daar zat hij achter het stuur, al oh oh oh Den Haag meezingend en hopend dat ADO zal gaan winnen. Zodat het in ieder geval niet aan hem zou gaan liggen. Dat gebeurde en Kevin kon veilig naar huis.

Het is toch het meest treurige beroep op deze aardbodem? Je kan het letterlijk nooit goed doen. Aangezien de voetbalwereld steeds gekker wordt, moet je steeds meer uitkijken met wat je doet. Je hebt twee partijen tevreden te houden of anders moet je je levensverwachting bijstellen tot maximaal een kwartier.

Nu worden er gekke beslissingen genomen in Nederland. Er valt geregeld ook wat te zeiken. Maar er is nooit eens een collectief compliment voor de man met de fluit. “Ja, hij floot goed. Hij liet de wedstrijd een wedstrijd worden.” Zo’n dooddoener. Maar dat vindt dan de ene partij. De andere, verliezende, partij heeft er de pest in en zal om minstens drie rode kaarten en vier gele kaarten vragen. En oja, de trainer had ook weggestuurd moeten worden.

Terwijl ik dus nog steeds achter Kevin fiets, realiseer ik mij ook dat deze man internationaal fluit. Hij heeft waarschijnlijk Ronaldo, Messi en Bruno Martins Indi eens van dichtbij zien voetballen. Dat is een voorrecht. Dat is één van de weinige voordelen die ik kan verzinnen. Fluiten in Bernabéu, Camp Nou en Estádio do Dragão. Dat is toch werkelijk schitterend.

De voordelen zijn dus minimaal. De nadelen lijken mij toch te groot om ooit maar überhaupt te overwegen dit beroep te kiezen. Maar we kunnen niet zonder ze. De wedstrijd gaat dan simpelgezegd niet door. Naja, bij de club op de hoek komt er vader in spijkerbroek, geen probleem. Maar op serieus niveau heb je een probleem. Terwijl Kevin in de verte verdween, ik gesloopt afhakte, kon ik alleen nog maar respect opbrengen voor die man. Weekend in, weekend uit, doet hij het nooit goed.

Advertenties