Voor mij is Engeland hét ultieme voetballand, met een straatlengte voorsprong op de rest. Vorig jaar mocht ik voor het eerst proeven aan de Engelse sfeer in Manchester en Liverpool. Afgelopen weekend was Londen aan de beurt. Er stonden 2 wedstrijden op de agenda.

Zondag was ik op White Hart Lane voor Tottenham tegen Swansea. Het werd, tegen mijn verwachtingen in, nog een spannende wedstrijd ook, waarin The Spurs zich terugvochten van een achterstand en uiteindelijk met 2-1 wonnen. Het voetbal zag er bij vlagen goed uit.

Zo anders was dat een dag eerder op Craven Cottage, het decor van Fulham tegen Middlesbrough. Aan de omstandigheden kon het op voorhand niet liggen. Het stadion was nagenoeg uitverkocht, het uitvak zat bomvol en het veld lag erbij als een biljartlaken.

Desondanks bakte de thuisclub er helemaal niets van. De ploeg die in 2010 nog in de finale van de Europa League stond, speelde een bedroevende wedstrijd en kreeg binnen twintig minuten al 2 doelpunten om de oren.

Het spel hield dus niet over en vanaf minuut 1 speelden The Whites al een verloren wedstrijd. Van enige spanning was helaas geen sprake. Toch schoot ik na een klein uur spelen op uit mijn stoel. De thuisclub ging wisselen. Een onbekende Noord-Ier verliet het veld en daar kwam mister Zakaria Labyad met zijn borst vooruit het veld in wandelen. Op fel oranje schoenen.

Als ik ook maar één voetballer niet had verwacht in de kelder van de Championship, waar je moet vechten voor elk punt, is het wel Zakaria Labyad. Je kunt van de spelers van Fulham zeggen wat je wilt, maar ze werken zich allemaal de pleuris. Het zijn stuk voor stuk bikkelaars. Dat kun je van het kleine egootje Labyad absoluut niet zeggen. Waarom Fulham hem heeft aangetrokken is voor mij een groot raadsel.

Vlak na de wissel kreeg ik een berichtje van mijn opa. Hij volgde de wedstrijd vanuit Nederland en had Labyad als seizoenkaarthouder van Vitesse al veelvuldig zien spelen. Het berichtje luidde als volgt: ‘’Labyad erin, succes niet verzekerd’’. Daar was geen woord aan gelogen.

Tijdens het halfuur dat hij inviel, raakte de Marokkaan geen knikker, net als zijn ploeggenoten. Van hem kan ik het alleen niet hebben. De hele uitstraling van die jongen doet me kokhalzen. Hij heeft een houding alsof hij de Paus is en is ogenschijnlijk vaker te vinden in de barbershop dan op het trainingsveld. Om nog maar te zwijgen over de kleur van zijn schoenen.

Ik heb de indruk dat Labyrat zichzelf nog best goed vindt en dat hij Fulham gebruikt om zichzelf weer in de picture te spelen. In zijn tijd bij PSV gaf hij aan dat Arsenal zijn favoriete club is. Wellicht heeft hij de illusie dat hij zichzelf nog kan opwerken naar het noorden van Londen.

Ook ik heb er heus nog wel vertrouwen in dat Zaka kan slagen in Londen. Al is het dan meer naar het zuiden in plaats van naar het noorden. Want onder de Theems, in het zuiden van Londen, speelt een prachtige club voor jou Zaka. AFC Wimbledon staat te springen om je diensten. Op het 4e niveau. Daar waar een ster als jij thuishoort.

Advertenties