“Voor wie?” Aldus menig voetbalsupporter die ik drie jaar geleden vertelde dat ik voor Tottenham Hotspur was. Tegenwoordig is de reactie iets minder verrast, maar nog steeds verwacht bijna niemand dat Spurs mijn favoriete club in Engeland is en dat White Hart Lane voor mij een tempel is.

Ik moet ook toegeven dat het niet makkelijk is geweest. Het seizoen van Spurs liep eigenlijk altijd hetzelfde; goede start en iedere supporter krijgt hoop op een goed seizoen. Vervolgens gaan we langzaam maar zeker steeds slechter spelen en uiteindelijk eindigen we vijfde en spelen we weer Europa League volgend jaar. Het is elk jaar hetzelfde liedje en eigenlijk ben ik er wel aan gewend.

Dit jaar is het anders. Chelsea is dramatisch, United is nog minder dan dat en Liverpool is Liverpool en doet het eens in de vijf jaar leuk. Neem daarbij dat Arsenal dit jaar weer op koers ligt om vierde te worden en City blijkbaar geen partij is voor Spurs en we staan ineens tweede. Leicester City is de enige die nog boven Spurs staat en ik ben denk ik de enige die Leicester geen kampioen wilt zien worden.

Het mooie aan dit alles is dat Spurs volgend jaar weer vijfde eindigt en weer Europa League speelt alsof dit hele seizoen niet bestaat, maar er kan iets heel moois gebeuren. Ik ga het woord niet in m’n mond nemen, maar iedereen weet wel wat ik bedoel. Bij een overwinning in de komende twee wedstrijden begint het toch wel erg reëel te worden. Maar toch ga ik het niet zeggen.

Advertenties