Door Omar Siderius

Zelfs de fans van zijn toenmalige club Chelsea zongen het in voetballand welbekende liedje ‘Fuck off, you’re just a fat Spanish waiter!’, uit volle borst mee. Dan doe je toch echt iets niet goed in mijn ogen. Oké, hij heeft flink wat zilverwerk in zijn prijzenkast staan en ja, statistisch gezien is het helemaal niet zo’n slechte coach.

Maar ik ben fan van het spelletje, omdat ik van voetbal kan, en vooral wil, genieten. Rafael Benitez laat zijn team zelden sprankelend voetballen en daarom geniet ik ook zelden van zijn teams. Daarnaast moeten we niet vergeten dat deze wandelende oliebol ook bij heel wat clubs heeft gefaald.

De voormalig speler van Real Madrid Castilla eindigde daar zijn carrière als speler en begon bij diezelfde club zijn trainersloopbaan. Na een akkefietje met de hoofdtrainer van Real Madrid, Vicente del Bosque, stapte hij op en ging aan de slag bij Real Valladolid. Daar faalde hij hopeloos en werd ontslagen.

Ook bij achtereenvolgens Osasuna, Extremadura en Tenerife wist hij het niet te bolwerken. Bij Inter Milan kon hij niks met een team dat het seizoen daarvoor met Mourinho de treble had gewonnen en werd ook daar de laan uitgestuurd. Als je in het meest defensief ingestelde voetballand na een half jaar ontslagen wordt, speel je volgens mij wel heel defensief.

Zijn dienstverband bij Chelsea werd geen goed huwelijk. Ondanks het winnen van de Europa League, mocht hij in Londen kort na de huwelijksnacht alweer zijn biezen pakken. In Napels klonk flink verzet tegen de aanstelling van Benitez, nadat de aanvallend ingestelde trainer Walter Mazzarri naar Inter vertrok.

De fans van Napoli gingen twee jaar later uit hun dak toen bekend werd dat hij Carlo Ancelotti zou opvolgen bij zijn oude liefde, Real Madrid. Het sprookje duurde maar zeven maanden en ook hij werd toegevoegd aan het trainerskerkhof van Madrid.

Je zou het bijna niet geloven, maar de 55-jarige Madrileen heeft ook succes gehad. Hij werd in 2002 en 2004 kampioen met Valencia en deed dat de eerste keer met een schamele 51 doelpunten voor.

Dat zijn topscorer er maar negen tegen de touwen schoot, zegt genoeg over de speelwijze van het team. In Liverpool wordt hij vooral geroemd door het ‘wonder van Istanbul’. Niemand heeft het over de beschamende vijfde plek met 37(!) punten achterstand op koploper Chelsea in datzelfde seizoen.

In 2006 won hij de FA Cup door een geweldige comeback in de finale tegen West Ham. Maar veel mensen vergeten het behalen van de zevende plek in 2010, terwijl hij de beschikking had over spelers als Reina, Mascherano, Gerrard en Torres.

Ik weet niet of jullie het gemerkt hebben, maar Rafa kan niet veel goed doen bij mij. Desalniettemin waardeer ik hem als mens, omdat je hem nooit iets naars over iemand hoort zeggen in de media. Daarnaast komt hij op mij over als een beleefd persoon. Een eigenschap die erg goed van pas komt in de horeca. Het lijkt mij dan ook logisch dat de beste man zijn carrière vervolgt in deze branche.

Maar van mij krijg je geen fooitje hoor, dikke Spaanse ober!

Advertenties