Soms gaat het bij voetbal helemaal niet over voetbal. Soms over bijzaken, maar soms is voetbal zelf de bijzaak. Gisteren was zo’n dag dat het helemaal niet over voetbal ging. Ja, oke, wel een beetje, maar als bijzaak. Gisteren bij FC Utrecht tegen Heracles werd stilgestaan bij David Di Tommaso. De man, die vandaag precies tien jaar geleden overleed in zijn slaap. Boem, weg, over. Maar tot op de dag van vandaag de held voor velen. Zo ook voor Stefan Pragt, bestuurslid communicatie van de supportersvereniging.

De emotie bij de supporters is volgens Stefan logisch. ‘DiTo’ had zich in een korte tijd, anderhalf jaar, erg populair gemaakt onder de supporters: “Hij kwam na de wedstrijd altijd een biertje doen in het supportershome. Als enige. Dan vroeg hij hoe hij gespeeld had, wat er beter kon en wat we van zijn beslissende pass vonden.”

David was dus een man van de supporters. De Fransman, door vele de twaalfde man genoemd, was eigenlijk in die anderhalve seizoen ook al de twaalfde man. De perfecte supporter, maar toevallig stond hij zelf op het veld. De spelers die nu op het veld staan, hebben nooit met hem samengespeeld. “Toch merk je dat de spelers weten wat hij voor de supporters betekend heeft. Ze weten wat voor impact dit voor ons heeft.” Toch stond er gisteren één man op het veld die wel degelijk wist wat er moest gebeuren: Sébastien Haller.

De Franse spits, kennis van de familie Di Tommaso, raakte gedurende 84 minuten geen bal. Was in de eerste helft onder de indruk van alles. Van de supporters, van de rode bloemenzee bij de hoofdingang, van de emotie die gevangen zat in de ambiance. Was in de tweede helft al wel betrokken bij de 1-1, waarna hij wat meer in de wedstrijd kwam. Keek eens naar boven, zag David, klikte de kabels vast aan z’n shirt en werd zo de marionet van David. Onder leiding van David maakte Sébastien de 3- en de 4-2. Wedstrijd beslist en de vingertjes gingen naar boven. Kabels losgekoppeld. David zijn werk zat erop.

Na de wedstrijd klonk op verzoek van Audrey, de weduwe van David, You’ll never walk alone. Het betekende het einde van een bijzondere en prachtige middag. Een waardige herdenking van de eeuwige nummer vier. Het is wel de laatste herdenking op deze wijze. Pragt: “Het is goed zo. Tien jaar na ‘DiTo’.”

Advertenties