Door Frank van Ravenswaaij

We waren zó dichtbij. Zo dicht bij het winnen van het WK. En toen was daar het passje van Fàbregas, de aanname, het schot en vervolgens de woorden van Frank Snoeks: ‘’Als dit geen buitenspel is, dan is het voorbij. Iniesta…, Iniesta…, Iniesta’’.

Andrés Iniesta werd man of the match. Hij besliste de WK finale. Met tranen in mijn ogen zocht ik mijn bed op. We waren zó dichtbij. Heel Nederland vervloekte Iniesta. Door zijn doelpunt werd Spanje Wereldkampioen.

Een jaar later was ik in Barcelona. Ik mocht een shirt uitkiezen. Met naam achterop. Nu had ik kunnen kiezen voor Messi, Xavi, Villa of onze eigen Ibrahim Afellay. Mijn eigen naam achterop was ook mooi geweest. Maar ik koos voor iemand anders: Andrés Iniesta.

Niemand begreep mijn keuze. Hoe haalde ik het mijn hoofd om een jaar na de WK finale een shirt van Iniesta te kopen? ‘’Wat ben jij nou voor landverrader!’’, werd er geroepen.

Mijn uitleg is simpel. Iniesta is naar mijn mening de beste middenvelder van de laatste jaren. De allerbeste. Ik kan van geen enkele andere spelverdeler zo erg genieten.

Je hoeft niet zo sterk te zijn als Yaya Touré of zo fel als Vidal. Dat bewees Iniesta dit weekend weer eens tijdens El Clásico. Hoe makkelijk deze legende voetbalt is niet normaal. Hij gaf de moeilijkste ballen alsof het niks was, bereidde op fraaie wijze de goal van Neymar voor en maakte een weergaloos doelpunt.

Verder speelde hij af en toe zo heerlijk nonchalant. Passje hier, tikkie daar. Real Madrid werd compleet vernederd. Altijd met Iniesta aan de basis. Absoluut de man of the match.

Weer was jij de man of the match Andrés. Net zoals in de WK finale. Toen bezorgde je me tranen van verdriet. Nu geniet ik van je zoals ik dat van niemand anders doe.

Advertenties