Door Arthur Ottenhof

Dit is mijn eerste artikel als redacteur voor Op de Enkels. Aangezien brutaliteit en ODE niet te onderscheiden zijn, ga ik ook niet sentimenteel doen. Ik wil het hebben over een strijder, een gladiator op de Engelse velden, genaamd Jamie Vardy. Mocht je geen idee hebben wie de fuck Jamie Vardy is: de beste man is een equivalent van Dirk Kuyt, in vele opzichten tenminste.

Hij is namelijk net zoals onze Dirk onvermoeibaar en hij heeft als wapens strijd- en doorzettingsvermogen. Hij speelt bovendien op dezelfde posities als Kuyt. Wat daarentegen misschien wel de belangrijkste overeenkomst is, is hun carrière. Niet qua clubs, maar qua moeite die zij hebben moeten doen om op het hoogste niveau te komen, met de beperkte capaciteiten die ze hebben.

Bij zijn droomclub Sheffield Wednesday werd Jamie Vardy te klein bevonden en afgekeurd. Door de afkeuring stopte de jonge Vardy met voetballen. Hij was er kapot van en begon met een mbo-achtige opleiding om technicus te worden om apparaten te maken voor gehandicapte mensen. Hij moest met enorm zware machines werken en daardoor kreeg hij last van zijn rug. ’s Avonds ging-ie echter gewoon weer trainen. Door de drukke dagen werd hij gedwongen om bij benzinestations snel wat naar binnen te gooien, om vervolgens net op tijd te zijn voor zijn trainingen.

Het werd nog lastiger toen hij beschuldigd werd van betrokkenheid bij een bargevecht. Hij kreeg een elektronische enkelband om voor 6 maanden waar een ochtend- en avondklok aan verbonden was. Zo moest hij bijvoorbeeld bij verre uitwedstrijden na een uur gewisseld worden om vervolgens naar huis te racen om op tijd te zijn. Na een tijdje besloot hij te stoppen met zijn studie en leefde hij van de dertig pond per week die hij kreeg van zijn semi-amateurclubje in de zogeheten non-league (benaming voor competities onder de 4 hoofdcompetities in Engeland) waar hij terecht kwam.

Na een opmars van divisie naar divisie kwam hij bij Fleetwood Town terecht waar hij 31 goals maakte in 36 wedstrijden in het seizoen 2011-2012. Door die statistieken besloot Leicester City hem naar The Championship te halen. Met Leicester promoveerde Vardy in 2014 naar de felbegeerde Premier League. Daarmee kwam zijn droom om op het hoogste niveau te spelen op 27-jarige leeftijd eindelijk uit.

Door zijn explosieve karakter en zijn snelheid wordt de Engelsman liefkozend en humoristisch ‘The Cannon’ genoemd door de Leicester-supporters. Mede refererend naar zijn gewelddadige verleden en zijn brutale uitspraken. Jamie Vardy is vanwege zijn jeugd en karakter altijd gewoon gebleven. Als hij kon voetballen in de Premier League voor een stukje bacon en een een sneetje toast, dan zou hij het ook doen. Voor zijn inbreng en passie in het team van Leicester City heeft hij het shirt met nummer 9 gekregen. Niet voor niets dat voormalig scherpschutter van de Bundesliga Shinji Okazaki en miljoenenaankoop Leonardo Ulloa regelmatig de bank moeten warm houden ten faveure van Jamie Vardy.

Het is de romantiek van de andere kant van de Premier League. Waar de ene kant gaat om roem, rijkdom en prijzen, gaat het in Vardy’s geval om passie en de fysieke strijdlust waar de Premier League om bekend is geworden én nog steeds bekend om is.

Toppunt van zijn verhaal is dat de strijder zelfs opgeroepen is voor het nationale elftal van Engeland. Hij maakte zijn debuut op 7 juni 2015. Om af te sluiten en om Vardy te citeren: “Ik hoef gelukkig niet meer bij benzinestations te eten, maar het lekkerste vind ik dat ik niet meer om 7 uur ’s ochtends op hoef te staan.”

PS: wie Jamie Vardy ooit in actie wilt zien, de kaartjes voor een thuiswedstrijd van Leicester City zijn het goedkoopst van de Premier League. Attractief voetbal gegarandeerd.

Advertenties