Trainers tegenwoordig. Allemaal voorgeprogrammeerde en door mediatraining monddood gemaakte zombies. Een Cocu die niet kan of durft te zeggen dat PSV allang en breed kampioen is. Een de Boer die niet kan of durft te zeggen dat hij een schijthekel heeft aan Ricardo Kishna. Zelfs iemand als Maaskant is tegenwoordig nog politiek correct. Allemaal willen ze niet zeggen wat ze vinden of wat ze voelen. Er is gelukkig nog één trainer, die om wat voor reden dan ook de mediatraining heeft overgeslagen. Misschien was hij ziek of had die een verjaardag die dag? Waarschijnlijk ligt het aan Henk de Jong. Heerlijk gebleven, wie hij altijd geweest is.

Henk de Jong. Man, ten eerste die naam al. Heerlijk Hollands. Er zijn waarschijnlijk tienduizenden ‘Henk de Jongen’ in ons land. Toch is deze man uniek. Trainer bij Cambuur Leeuwarden. Dat geeft het verhaal nog meer glans. Een prachtige provincieclub, die niet moeilijk doet over dingen. Bijvoorbeeld het stadion, die heet het Cambuurstadion, dat is toch heerlijk. Henk is de perfecte man voor de Geelblauwen. Doet ook nooit moeilijk en zegt gewoon wat die denkt en vooral wat hij voelt.

Afgelopen weekend was Henk uitbundig na de gewonnen wedstrijd met Utrecht: “Neem allemaal maar een glas bier!” De week daarvoor kregen ze nog een 6-1 om de oren van PEC. “Dan krijg je ineens een hele bak kritiek. Mensen vinden het mooi dat Cambuur verliest. Dat is ook wel mooi om een keer mee te maken.” Dit zal geen enkele andere trainer zeggen, misschien wel denken, maar alleen Henk zegt het. Prachtig. Het verlies lag trouwens aan de manier van spelen, te aanvallend: “En ja, dan krijg je een keer op je kletter.” Kletter? Het zal wel. Ik geloof in alles wat Henk zegt.

Vorige maand analyseerde Henk na zijn verlies uit bij NAC op geheel eigen wijze de voorste linie: “Een aantal van mijn aanvallers speelden meisjesvoetbal. Ik had een stukje van hun broekjes af moeten knippen, dan hadden ze rokjes aan gehad.” Genieten met de hoofdletter G. “Het was gewoon een kutavond, sorry dat ik het zeg”, voegde hij er nog aan toe. Hij bood de dag daarna zijn excuses aan. Tenminste, wel op z’n Henks: “Ik bied alle vrouwenvoetballers in Nederland mijn excuses aan. Ik heb gezegd dat vrouwen voetballen in een rokje, dat bestaat niet.”

Het is ‘gewoon’ een authentieke man. Maar er waren er zoveel authentiek. Allemaal, stuk voor stuk, niet meer wie ze ooit geweest zijn. Behalve Henk de Jong. De man uit Drachten. Het verhaal wordt alsmaar mooier. Alles klopt. Het is allemaal zo lekker Hollands. Zegt wat hij denkt en voelt. Daar zouden heel veel trainers een voorbeeld aan moeten nemen, want Henk de Jong is een verademing.

Advertenties