Elke voetballer heeft zo zijn houdbaarheidsdatum. Als deze verlopen is, dan is die speler van het één op het andere moment echt niet meer om aan te gluren. Clubs waken hiervoor. Welke club wil nou zo’n bejaarde, die geen meter meer vooruit komt, in hun tenue zien. Kleine clubs hebben dan nog wel een zwak voor de, met alle respect, ‘oudjes’. Wanneer iemand op de loonlijst bij een topclub de dertig passeert gaan alle alarmbellen rinkelen. Zelfs bij legendes. Frank Lampard werd bij het grof vuil gezet door Chelsea. Daar moeten de Londenaren toch wel een heel klein beetje, nou zeg maar gerust heel erg veel spijt van hebben..

Vorig seizoen was dan het moment waar menig Chelsea fan al een aantal jaren bang voor was. Lampard verliet Chelsea. Het enige wat Frank vroeg aan zijn club was een tweejarig contract. De Londenaren keken naar zijn leeftijd en kregen ter plekke al wat rode vlekken in de nek. Met de nodige pijn en moeite mocht Frank dan hooguit één jaar bijtekenen. Stel je voor. Nou, poeh poeh wat loyaal van dat Chelsea. Er stonden natuurlijk alweer de nodige miljoenen voor anderen klaar. Er mocht weer gekocht worden. Het was die nacht groot feest op kantoor van meneer Abramovich. Terwijl Frank zijn Chelsea pyjama aantrok en zacht snikkend naar bed ging.

Frank koos toen maar voor het echte geld én voor een tweejarig contract bij het nieuwe New York City. De Amerikaanse competitie begon pas acht maanden later, dus besloot moederclub Manchester City hem tijdelijk in dienst te nemen. Wat een hard gelach moet dat geweest zijn in Manchester. Frankie weer in het blauw. Het verkeerde blauw.

Zijn competitiedebuut was, en dat kan geen toeval zijn, tegen zijn grote liefde Chelsea. En, én dat kan al helemaal geen toeval zijn, hij maakte de belangrijke gelijkmaker. De wedstrijd eindigde in 1-1. Chelsea fans zongen ‘hun’ Frank Lampard de hele wedstrijd toe. Frank bedankte ‘zijn’ publiek met tranen, dikke vette tranen, in de ogen. Daar bleef het niet bij. Frank scoorde in elf wedstrijden al vijf doelpunten. Hij lag aan de basis van menig gewonnen wedstrijd van de The Citizens. 

Het is zonde dat deze man per 1 februari 2015 gaat voetballen in Amerika. Maar ook daar zullen al de fans, de voetballiefhebbers, van hem gaan houden. Net zoals men nu bij City doet. En net zoals de fans bij Chelsea doen, maar het bestuur niet deed. Als ik meneer Abramovich was, zou ik er alles, maar dan ook echt alles aan doen om Frank terug te krijgen. Elke miljoen op mijn rekening zou dan naar Frank gaan. Tweejarig contract? Nee, natuurlijk niet. Frank zou mogen tekenen tot in de eeuwigheid. Frank is onterecht te vroeg afgeschreven. Voetballers over hun houdbaarheidsdatum zijn gênant, maar het bestuur van Chelsea is nog vele male gênanter.

 

 

Advertenties