15454274030_9f43415b16_o

België brengt de laatste jaren het ene talent na het andere voort. De selectie van de Rode Duivels zorgt ervoor dat alleen al een simpele rondo op de training het aankijken waard is. PSV dacht een aantal jaar geleden ook een exponent uit deze generatie te pakken te hebben. Dàcht. Zakaria Bakkali was zijn naam. Het ventje van destijds 16 jaar zorgde ervoor dat mooie doelpunten maken nog nooit zo makkelijk leek. Amper twee jaar later zit datzelfde ventje met rugnummer 39 rustig op de bank. Op de bank in zijn woonkamer wel te verstaan. Te playstationen. Een potje FIFA 15 zonder Zakaria zelf, want hij bestaat niet meer. Niet op FIFA, niet voor PSV. Doodzonde, maar wie is nu eigenlijk de hoofdschuldige?

Bakkali groeide op in Luik. De scouts van PSV zagen hem voetballen en schijnen niet meer zo opgewonden te zijn geweest sinds het zien van de reportage in de playboy van een naakte Tatjana Simic twintig jaar daarvoor. Ze wisten de vader van Bakkali te overtuigen en dat was maar goed ook. Op een jeugdtoernooi in Manchester werd Bakkali uitgeroepen tot beste jeugdspeler van de wereld. PSV helemaal gelukkig, omdat alles erop leek dat onze belg een contract zou gaan tekenen. Zakaria dacht er anders over en zat al in het vliegtuig richting Manchester. Daar zou hij gaan meetrainen met de club van Sir Alex Ferguson. Gelukkig voor PSV wist vaders Bakkali zijn zoon te overtuigen om toch een handtekening onder het contract met de Eindhovense club te zetten.

In zijn eerste seizoen bij het eerste van PSV bleef het bij slechts één keer een plaats op de bank. Dat seizoen erop begon het vuurwerk. Het Belgische vuurwerk van Zakaria Bakkali. Gedurende een maand was heel Nederland sprakeloos. Adembenemend was het, hoe Zakaria Bakkali speelde. Binnenkant paal, onderkant lat, het maakte niet uit. U vraagt, wij serveren, moet Zakaria gedacht hebben. Uit alle hoeken en standen verzorgde hij de doelpunten voor PSV.

Zakaria, was inmiddels Rode Duivel geworden en ging zich ook zo gedragen. Duivels. Geen haar op zijn hoofd, voor zover niet opgeschoren, dacht aan verlengen. Binnen een half jaar zou meneertje Bakkali bij een Europese topper voetballen. Dat deed Zakaria trouwens al. Thuis op de playstation. Een speltype carrière beginnen met Real en dan jezelf er naartoe transfereren. Je kent het wel. Zakaria liep inmiddels een bescheiden 50 meter naast zijn schoenen.

We kennen de realiteit. PSV heeft hem afgeschreven en met hen de voetbalwereld. We genoten van en omarmden hem. De eredivisie had een Belgische topper te pakken. Zakaria Bakkali dacht er vanaf moment één anders over. PSV zou een kort tussenstationnetje zijn en de Europese top zou aan zijn voeten liggen. Het ging allemaal anders. Natuurlijk ging het anders. Deze duivel, dit Belgische ventje, verpestte het voor ons, de voetballiefhebbers, maar vooral voor zichzelf.

Advertenties